Διήγηση μιας μικρής Οδύσσειας στις θάλασσες της υπογονιμότητας

[timy74]

Φαέθων καλησπέρα. Κατ'αρχήν να χαίρεσαι το παιδάκι σου!!! Κατά λάθος έγραψα την ιστορία μου σε άλλη ενότητα και μετά διάβασα την ιστορία σου εδώ. Απλά θέλω να σου ένα μεγάλο μπράβο για την επιμονή, την υπομονή, όλο αυτόν τον άθλο που έφερες σε πέρας. Ευχαριστώ για όλες τις γνώσεις που καταθέτεις και μοιράζεσαι εδώ μαζί μας. Στην ιστορία σου σε πολλά σημεία ταυτίστηκα μαζί σου Εύχομαι τα καλύτερα από δω και πέρα!

[Φαέθων]

Ευχαριστώ πολύ για τα καλά σου λόγια.

[Φαέθων]

Κεφάλαιο 27: Ιθάκη

Βασικά εδώ και καιρό η διήγησή μου έχει τελειώσει όσον αφορά τις διαδικασίες που ακολούθησα και τα σημεία, ως εκ τούτου, που θα μπορούσαν να βοηθήσουν ή να δώσουν ιδέες και κατευθυντήριες γραμμές σε ζευγάρια με αντίστοιχα προβλήματα. Θεωρούσα ότι το να περιγράψω την φυσική κατάληξη, τη γέννα, δεν έχει να προσφέρει κάτι παραπάνω. Ίσως έκανα λάθος. Έχω λάβει πολλά προσωπικά μηνύματα από ζευγάρια που με ευχαριστούν για την ελπίδα που τους έδωσα και που "αγωνιούν" να μάθουν την κατάληξη. Αν μέχρι τέλους πήγαν όλα καλά.

Ναι, πήγαν όλα καλά. Προσθέτω λοιπόν εδώ ένα τελευταίο ίσως κεφάλαιο, το οποίο συναισθηματικά ολοκληρώνει την διήγηση.

Είναι ένα καλοκαιρινό πρωϊνό του 2015. Οι 40 εβδομάδες της κύησης ολοκληρώνονται σε μία εβδομάδα, πράγμα που σημαίνει ότι ζούμε στον πυρετό του ότι από μέρα σε μέρα μπορεί να αποφασίσει ο πολυαναμενόμενος μικρούλης πως ήρθε η ώρα να μας συστηθεί.

Το πρωϊ ξυπνάω για δουλεια και κάπως περιέργως με έχει προλάβει η σύζυγός μου και είναι τουαλέτα. Μετά που τρώω και ανεβαίνω να πάρω την τσάντα μου την βρίσκω αντί να κοιμάται να κάθεται στο κρεβάτι με ένα περίεργο ύφος. Την ρωτάω τι συμβαίνει και μου λέει ότι νοιώθει πονάκια σαν περιόδου. Τη ρωτάω αν μπορεί να είναι τοκετός αλλά δεν είναι σίγουρη τι συμβαίνει γιατί την πονάει επίσης εδώ και λίγες μέρες και η μέση της λόγω βάρους και μπορεί να μπερδεύει τους πόνους. Της λέω να με ενημερώνει στην δουλειά γιατί θα είμαι ανήσυχος και ότι θα έχω το νου μου. Ξεκινάω να φύγω και 5 λεπτά μετά, με παίρνει τηλέφωνο και με γυρίζει πίσω. Όταν φτάνω πίσω στο σπίτι, μου λέει ότι είδε νερά να τρέχουν.

Λίγο πανικοβάλλομαι με το ότι η ώρα της κρίσης έφτασε. Προσπαθώ να σκεφτώ τι πρέπει να κάνουμε, τι πρέπει να πάρουμε μαζί. Ευτυχώς η η σύζυγός μου τα έχει έτοιμα.

Και βέβαια εννοείται ότι δεν θα υπήρχε προειδοποίηση και ότι έχουμε μπει στο κρίσιμο διάστημα αλλά τυχαίνει σε μέρα που έχω ταυτόχρονα πολλές δουλειές στο γραφείο. Παίρνω τηλ. τον συνάδελφό μου και προσπαθώ να τον ενημερώσω αγχωμένα για το τι δουλειές έχουμε και το τι έχει να κάνει.

Η σύζυγός μου παίρνει την μητέρα της και τον πατέρα της από το αυτοκίνητο καθώς οδηγώ προς το μαιευτήριο. Φτάνουμε εκεί περίπου στις 8:30 την παίρνουν και μετά από μιση περίπου ωρα με ενημερώνουν ότι όντως έχουμε τοκετό αλλά είναι ακόμα πολύ ανώριμος και ότι θα έχουμε ώρα μπροστά μας. Κάνω εισαγωγή, και στη συνέχεια η μαία με την οποία συνεργάζεται ο γυναικολόγος μας, μια υπέροχη κοπέλα και επαγγελματίας με ντύνει με ρούχα χειρουργείου και με βάζει μέσα.

Με δυο, αν θυμάμαι καλά, εξόδους της 1-1,5 ώρας (η πρώτη περίπου στις 10:30 το πρωϊ για να υποδεχτώ τους γονείς της γυναίκας μου που έρχονται αλλά και για να βγω έξω να κάνω μερικές δουλειές και η άλλη για να φάω αλλά και να πιω ένα-δυο...ποτά να πέσει η έντονη ένταση της αναμονής που σε σκοτώνει) η ώρα φτάνει κάπου 5 το απόγευμα όταν μπαίνω μέσα στην αίθουσα τοκετών για τελευταία φορά.

Συνδεδεμένοι με την κοιλιά της συζύγου μου είναι δυο αισθητήρες που μετρούν τους παλμούς του μωρού. Το μωρό μας έχει σχετική βραδυκαρδία όπως όλη η οικογένεια. Μερικές φορές όμως το σήμα χάνεται και το πράγμα αυτό σφυρίζει και τρελαίνομαι ειδικά όταν ο γιατρός και η μαια είναι αποντες. Η προσοχή μου για ώρες είναι σε αυτό το πράγμα. Η διαστολή του τραχήλου της μετράται ανά ώρα και έχουμε φτάσει στα 8 εκατοστά από 1 που ήταν το πρωι όταν ήρθαμε.

Κάπου στις 6-6:30 το απόγευμα τα πράγματα που μέχρι τώρα είχαν κυλήσει καλά έχουν δείξει να χαλάνε.

Πρώτον με την τρίτη δόση επισκληρίδιου, η σύζυγός μου που έχει ευαισθησία στην αναισθησία κάνει εμετό και αρχίζει να τρέμει σαν το ψάρι. Παράλληλα έχει σηκώσει πυρετό 37,5.

Δεύτερον, το μωρό βγαίνει με το κεφάλι να κοιτάει πάνω αντί κάτω που πρέπει. Σιγά σιγά και με τις πιέσεις της γυναίκας μου στρίβει αλλά όχι όσο πρέπει. Αυτό δεν είναι καταστροφικό ειδικά δεδομένου ότι το δικό μας είναι μικρόσωμο αλλά δεν είναι και το καλύτερο. Το κακό όμως είναι ότι για τις τελευταίες 2 ώρες η διαστολή έχει κολλήσει στα 8 εκατοστά. Θελει άλλα 2 για να φτάσει στα 10 και να θεωρηθεί τέλεια αλλά το μωράκι δείχνει να έχει κολλήσει, να έχει κουραστεί και να μην είναι πολύ «χαρούμενο» όπως λέει ο γιατρός (για τις βραδυκαρδίες που κάνει κινούμενο στο 100-130 και πέφτοντας για κάποιες στιγμές ακόμα και κάτω από 100). Της λέει ότι υπάρχουν πρωτόκολλα ασφαλείας και ότι αν στην επόμενη μία ώρα δεν προοδεύσει η διαδικασία θα πρέπει να κάνει καισαρική.

Η γυναίκα μου που δεν το θέλει καθόλου να πάει σε καισαρική, παίρνει τα πράγματα στα χέρια της και τους ρωτάει τι πρέπει να κάνει για να βοηθήσει. Αρχίζουν να τις δίνουν εντολές για πιέσεις ενώ εγώ τρομερά κουρασμένος και με το κλιμακούμενο πολύωρο άγχος να με έχει καταβάλει αφήνω ένα ανήσυχο μυαλό να καλπάζει και να με προετοιμάζει για τραγωδία. Κάποια στιγμή και με τη βοήθεια και της γυναίκας μου αλλά και με τις ενέργειες του γιατρού η διαστολή καταλήγει τέλεια και ο γιατρός της λέει ότι είναι η ώρα να την πάρουν στον θάλαμο τοκετού όπου θα βοηθήσει τραβώντας το μωρό με βεντούζα. Με ρωτάνε αν θέλω να ακολουθήσω αλλά με προειδοποιούν ότι θα είναι δύσκολη διαδικασία. Είμαι τρελά αγχωμένος και σκέφτομαι ότι και για την γυναίκα μου ίσως να είναι καλύτερο να μην είμαι μέσα αφού αν κάτι πάει στραβά μπορεί να πανικοβληθώ.

Τότε μου λένε ότι θα πρέπει κανονικά να βγω έξω με τους επισκέπτες αφού δεν κάνει να παραμείνω μόνος μου στις αίθουσες τοκετών. Αυτό στιγμιαία με κάνει να το ξανασκεφτώ γιατί δεν θέλω να αγχώσω τους γονείς της αλλά τελικά με αφήνουν με έγκριση της προισταμένης. Ζητάω διαβεβαίωση από την μαία ότι δεν θα διακινδυνεύσει κανείς από τους δύο και με καθησυχάζει λέγοντάς μου ότι δεν μπορεί κάτι να πάει στραβά γιατί αν δεν δουλέψει φυσιολογικά θα πανε σε καισαρική. Εγω όμως φοβάμαι την καισαρική λόγω της μικρής ανοχής της γυναίκας μου στην αναισθησία.

Μόλις την παίρνουν και φεύγουν, ξαφνικά το δωμάτιο με την μεγάλη ένταση και τη βαβουρα ησυχάζει και μένω μόνος κάτω από τις λάμπες. Στο κρεβατι λερωμένα –σαν ματωμένα- σεντόνια. Ειμαι τρελά αγχωμένος και προσεύχομαι σε όποιον άγιο νομίζω ότι μπορεί να με ακούει και κυρίως στον Αρχάγγελο Μιχαήλ αλλά περισσότερο στον Αγιο Στυλιανό τον οποίο χάρη στην 1η χοριακή την ημερομηνία της εορτής του έχω κατατάξει στους προστάτες του μωρού μου. Θέλω να βάλω τα κλάματα από την ένταση.

Ξαφνικά ανοίγει η πόρτα και μπαίνει μια μεσήλικας καθαρίστρια να σκουπίσει. Το σκηνικό είναι σουρεάλ. Εγώ μόνος μου τρελαμένος παρέα με...τους αγίους μου και εκείνη αδιάφορη να σκουπίζει. Παραξενέυεται που με βλέπει αλλά όταν τις λέω τι γίνεται μου λέει ότι ο γιατρός είναι πολύ καλός και ότι όλα καλά θα πάνε και ξαφνικά κοιτάει αφουγράζεται και μου λέει: «μα να...γεννήσατε».

Θεωρώ ότι κάνει λάθος γιατί δεν πάνε καν 5 λεπτά που έχουν πάρει την γυναίκα μου, αλλά αυτή επιμένει και τότε βγαίνει η προϊσταμένη και μου λέει: «ελάτε»...Η ώρα είναι 19:30 περίπου. Πηγαίνω μαγεμένος και βλέπω την γυναίκα μου alert και χαμογελαστή, καμία σχέση με πριν που ήταν σαν μαστουρωμένη και πέρα στο νιπτήρα βλέπω να πλένουν κάτι που κλαψουρίζει απαλά σαν γατί: «ουααα.....ουααααα» βλέπω ένα ανθρωπάκι. Το ζυγίζουν: 2520 μικρούλι και 48 cm ύψος. Της το βάζουν πάνω της και βλέπω τον γιο μου για πρώτη φορά. Τον γιο μου, αυτά τα λίγα αβοήθητα κυτταράκια στα οποία στέλναμε όλες μας τις ευχές μερικούς μήνες πριν. Τον γιο μου που 9 μηνες μας έκρυβε το προσωπάκι του στους υπέρηχους. Που φοβόμουν αυτή τη στιγμή και αναρωτιόμουν αν όλα θα είναι ok. Είναι όλα ok.

Τα μάτια μου τρέχουν δάκρυα από χαρά και συγκίνηση αλλά και από ανακούφιση απ'όλο αυτό το άγχος. Σε μια στιγμή φρικάρω που το βλέπω να βγάζει αφρούς από το στόμα –ειδικά που αυτή ήταν από τις τελευταίες εικόνες που είχα από τον πατέρα μου που πέθανε στα χέρια μου.  Οι γιατροι-νοσηλευτές-μαίες εκεί μου λένε ότι είναι φυσιολογικό: βγάζει τα υγρά που είχε στη μήτρα. ..τι παράξενο πράγμα: με αφρούς στο στόμα ένας άνθρωπος να τελειώνει τη ζωή του και ένας άλλος να την αρχίζει.

Βγαίνω έξω να πω τα καλά νέα και να καθησυχάσω τους γονείς της γυναίκας μου. Τους αγκαλιαζω και τα λέμε. Σε λίγο φέρνουν το μωρό να το δουν και μου κάνει εντύπωση πόσο alert είναι. Μας «συστήνεται» μιξοκλαίγοντας –λες και το κάνει επειδή πρέπει- και παράλληλα μας περιεργάζεται καλά-καλά σε σημείο που σχεδόν...ξεχνάει να κλάψει. Από τη γέννα το κεφάλι του είναι...μακρόστενο σαν ξωτικάκι!. Μετά από λίγο μας φέρνουν και τη γυναίκα μου και μετά την παίρνουν για κάνα δύωρο για τυπική παρακολούθηση. Στη συνέχεια της δίνουν δωμάτιο. Έχει δίπλα της μια συμπαθητική κυρία που έχει γεννήσει το δεύτερό της. Της φέρνουν και το μωρό και προσπαθεί να το πρωτοθηλάσει (έγινε και λίγο μετά τη γέννα) και πάλι μου κάνει εντύπωση πως  το μωρό αυτό φαίνεται να μας παρατηρεί. Μου φαίνεται πολύ έξυπνο τυπάκι. Έχει παει 11 όταν επιστρεφω σπίτι και ψοφάω στον ύπνο εξαντλημένος από τις τεράστιες συγκινήσεις όλης αυτής της ημέρας.

Την επόμενη μέρα πάλι δεν πάω στη δουλειά.  Ξυπνάω χαράματα από την υπέροχη αίσθηση ευτυχίας και το πρώτο πράγμα που σκέφτομαι ειναι πως ξυπνάω σε έναν πλανήτη που πάνω του υπάρχει ο γιός μου. Είναι το πρώτο του πρωϊνό. Είναι το αντίθετο συναίσθημα από την αίσθηση απώλειας ότι είμαι σε έναν πλανήτη που δεν υπάρχει πάνω πλέον ο πατέρας μου όταν τον έχασα. Παίρνω φωτογραφία αυτό το πρώτο του πρωϊνό να το θυμάμαι.

Πέρασε ενάμισης χρόνος από τότε με πολλές δύσκολες μέρες και βέβαια τεράστιες χαρές. Ο γιος μου μεγαλώνει και γεμίζει την ζωή μας. Όλα αυτά που πέρασα μέχρι να τον κρατήσω στα χέρια μου, οι χαρές, οι λύπες, η αγωνίες, οι απογοητεύσεις έχουν απωθηθεί σαν ένα μακρινό όνειρο.

Τα βράδια τον παίρνω αγκαλιά για να κοιμηθεί. Κρατάω αυτό το μικροσκοπικό ανθρωπάκι, νοιώθω τα χεράκια του πάνω μου, τα μαλλιά του να μου γαργαλούν τα μάγουλα και γεμίζω ολόκληρος μυρωδιά μωρουδίλας κι αυτός νοιώθει ασφάλεια και αποκοιμιέται στον ώμο μου. Νοιώθω ότι είναι η μεγαλύτερη χαρά που αξιώθηκα να ζήσω.

Νοιώθω περήφανος για τον αγώνα που έδωσα για να τον αποκτήσω. Και κάποια στιγμή θα μάθει το πόσο πολύ αγωνίστηκα γι αυτό. Κι όμως ξέρω ότι αυτά που πέρασα εγώ δεν είναι τίποτα μπροστά σε αυτά που περνούν άλλα ζευγάρια.

Κάπου εδώ κλείνω αυτή τη διήγηση και ίσως εν καιρώ να επανέλθω να κάνω μια περίληψη των συμπερασμάτων που έβγαλα απ'όλη αυτή την ιστορία, βλέποντάς την πλέον από κάπως μακριά.

[invader]

Και γω γράφτηκα μόνο και μόνο για την ιστορία του Φαέθων. Έχει περάσει καιρός και ίσως ο άνθρωπος να μην μπαίνει. Αλλά είναι τόσο δυνατή και πραγματική που την ξαναδιάβασα γιατί αναρωτήθηκα μήπως δεν είναι αληθινός ασθενής αλλά συγγραφέας. Δεν έχω λόγια...
Τελικά φίλε Φαέθων πιστεύεις ότι ήταν το σωστό timing; Ποια λάθη του κέντρου, πέρα από τα γραφειοκρατικα, έχουν σημασία για την επιτυχία; Ρωτάω γιατί ταλαιπωρουμαστε καιρό και δεν βρίσκουν τον λόγο της αποτυχίας. Απλά μας λένε να κάνουμε προσπάθειες. Στα τύφλα

[Φαέθων]

Μπαίνω invader αλλά όχι πολύ τακτικά. Ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Ναι σε εμάς έγινε λάθος η πρώτη προσπάθεια όσον αφορά το κομμάτι του πρωτοκόλλου (και όχι το εμβριολογικό από το οποίο προέκυψε η επιτυχία αργότερα). Δεν θέλω να επαναληφθώ, νομίζω τα γράφω αναλυτικά.

Όλα τα λάθη έχουν σημασία για την επιτυχία. Μπορεί τα 99% να τα κάνουν σωστά και το 1% λάθος να φέρει την αποτυχία. Δεν ξέρω το ιστορικό σας αλλά μην επιμείνετε σε αυτή τη λογική ή σε αυτό το κέντρο.

[Wishingonastar]

Κεφάλαιο 21: η επιλογή κέντρου για την δεύτερη προσπάθεια και η προετοιμασία

Πέρασε το υπόλοιπο εκείνου του πικρού καλοκαιριού του 2014. Πήγαμε μια εβδομάδα υποτυπώδεις διακοπές στο χωριό της γυναίκας μου, ήρθε κι ένα φιλαράκι από εδώ από το forum και το φιλοξενήσαμε...ξεχαστήκαμε κάπως και βάλαμε το θέμα στο πίσω μέρος του μυαλού μας. Όσο και να μας έτρωγε, η ζωή μας είχε κι άλλα πράγματα πέρα από την εξωσωματική. Συχνά πυκνά όμως με τριγύριζε το μεγάλο ερώτημα: ποιο από τα 4 νέα κέντρα που είδαμε να εμπιστευτούμε για τη νέα προσπάθεια; Πέρασε κι ο -ως συνήθως- πολυάσχολος Σεπτέμβριος και μπήκε ο Οκτώβριος.

Πλέον έπρεπε να αντιμετωπίσουμε το θέμα και να πάρουμε μια απόφαση. Τον άλλο μήνα τον Νοέμβρη θα έκλειναν 4 μήνες από την πρώτη αποτυχημένη προσπάθεια και αυτό είναι το διάστημα που συστήνουν οι γιατροί να αφήνουμε να παρεμβληθεί μεταξύ δυο προσπαθειών εξωσωματικής ώστε να προλάβει να επανέλθει ο οργανισμός της γυναίκας. Μας βόλευε επίσης η δεύτερη προσπάθεια που είχαμε αποφασίσει ότι θα κάνουμε με τα κατεψυγμένα έμβρια που είχαμε φυλάξει από την πρώτη προσπάθεια να γίνει Νοέμβριο γιατί αν τυχόν η εξωσωματική πετύχαινε, η γέννα θα ερχόταν καλοκαίρι, γεγονός που βόλευε τη γυναίκα μου ως εκπαιδευτικό καθώς θα ήταν σε διάστημα διακοπών.

Είχαμε όπως έχω πει απορρίψει την πιθανότητα να ξαναπάμε στον Χ. Επίσης απορρίψαμε το κέντρο β που επισκεφτήκαμε μετά την αποτυχία, καθώς είχαμε μια άσχημη εμπειρία με τη γραμματεία που έχασε τις εξετάσεις τις γυναίκας μου (βασικά ένα τεστ παπ) που είχαμε κάνει κατά την επίσκεψή μας. Αν και ο γιατρός ήταν πολύ μεθοδικός (αλλά κάπως βαρύς και κοφτός) και είχε πάρει το αναλυτικότερο ιστορικό απ'όλους, δεν θέλαμε να ξαναμπλέξουμε με ένα κακοοργανωμένο κέντρο όπου θα αγωνιούμε αν παίρνουμε σωστές οδηγίες.

Απορρίψαμε επίσης το κέντρο γ -παρά το οτι μας είχε συστήσει φίλος γιατρός- καθώς μας έπεφτε κάπως μακριά και καθώς οι άνθρωποι εκεί μας φάνηκαν κάπως "έμποροι".  Δεν θα την ξαναπατάγαμε να εμπιστευτούμε ένα κέντρο απλά γιατί μας το σύστησε φίλος.

Είχαμε κολλήσει μεταξύ του α και του δ δηλαδή του πρώτου κέντρου που επισκεφτήκαμε μετά την αποτυχία, και του τελευταίου. Όπως έχω εξηγήσει, αυτά τα δύο κέντρα λέγανε περίπου το ίδιο πράγμα: ότι απλά ήταν θέμα κακής τύχης και timing και επιλογών του πρώτου κέντρου η αποτυχία μας. Η προσπάθεια με αυτούς θα γινόταν απλά προσπαθώντας να γίνει σε καλύτερο timing από πλευρά μήτρας και παράθυρου εμφύτευσης. Μας είχαν δε τονίσει ότι με τα κατεψυγμένα και την δεύτερη προσπάθεια, είχαμε καλύτερες πιθανότητες επιτυχίας καθώς ο γυναικείος οργανισμός δεν θα ήταν ταλαιπωρημένος από την πρώτη φάση της πρόκλησης ωαρίων και ωοληψίας.

Εφόσον είχαμε αποφασίσει να κάνουμε προσπάθεια με την ίδια παρτίδα εμβρίων και δεν θα μπλέκαμε ακόμα για την ώρα με τη θεωρία περί κακού σπέρματος δικού μου που δημιούργησε κακής ποιότητας έμβρια, ήταν το πιο λογικό να καταλήξουμε σε ένα από αυτά τα δύο κέντρα. Αν κι αυτή αποτύγχανε και είχαμε ψυχή και χρήμα κάποια στιγμή για άλλη προσπάθεια με νέα πλέον έμβρια, θα μπαίναμε στη διαδικασία εξέτασης κατακερματισμού του σπέρματος, IΜSI κλπ. Για την ώρα δεν είχε νόημα, έχοντας έτοιμα έμβρια.

Μετά από πολύ σκέψη, ανάλυση και αρκετές αλλαγές γνώμης όντας αμφίρροποι μεταξύ του α και του δ (λόγω του ότι για το δ μου είχαν δωθεί πολύ θετικές συστάσεις για τον γιατρό), τελικά καταλήξαμε στο κέντρο Α, το πρώτο που είχαμε επισκευτεί μετά την αποτυχία. Τον γιατρό-διευθυντή του ας τον πούμε ομοίως Α.

Οι λόγοι ήταν τελείως αντικειμενικοί:
-Διαπιστώσαμε καλή οργάνωση.
-Διαπιστώσαμε ανθρώπινη συμπεριφορά.
-Διαπιστώσαμε ότι μας αφιερώθηκε χρόνος. Ο κος Α μας διέθεσε πολύ ώρα στο πρώτο ραντεβού παρά το ότι τον κουράσαμε με πολλές απορίες γύρω από την πρώτη μας αποτυχημένη προσπάθεια στο κέντρο του Χ. Επίσης ήταν ο μόνος γιατρός που διέθεσε χρόνο για να δώσει συμβουλές στη σύζυγό μου για το πρόβλημα των πολυκυστικών ωοθηκών που έχει, παρά το ότι δεν ήταν άμεσα σχετικό με το αντικείμενο της επίσκεψής μας, πράγμα που δεν έγινε σε κανένα άλλο κέντρο από όσα επισκεφτήκαμε. Της συνέστησε ένα συγκεκριμένο φάρμακο να παίρνει κάθε κάποιες μέρες του κύκλου, το οποίο ομαλοποίησε την περίοδό της...πράγμα που δεν της είχε πει κανένας από τους γυναικολόγους που ειχε για χρόνια. Να θυμίσω ότι λόγω του άστατου κύκλου της (που ήτανε ακόμα και 3 μήνες) είχαμε καθυστερήσει πολύ να κάνουμε την πρώτη μας προσπάθεια καθώς χάναμε τις κατάλληλες περιόδους. Απλά γιατί δεν είχαν ενδιαφερθεί αντίστοιχα οι γιατροί στο κέντρο του Χ να της δώσουν αυτές τις απλές συμβουλές για την εξατομικευμένη περίπτωσή της...

Η πρώτη εμπειρία μας δηλαδή στο κέντρο Α ήταν το άσπρο με το μαύρο σε σχέση με την εμπειρία μας στο κέντρο του Χ που ήταν μια ξεπέτα γεμάτη φανφάρα και σε αυτό συνέβαλε και η δική μας "ωρίμανση".

Πέραν αυτών:
-Διαπιστώσαμε εξειδίκευση του συγκεκριμένου κέντρου στον Προεμφυτευτικό Γενετικό Έλεγχο που απαιτούσε η περίπτωσή μας καθώς ήταν το μόνο κέντρο με δικό του τμήμα προεμφυτευτικού ελέγχου (δεν έστελνε δηλαδή τις βιοψίες των εμβρίων σε κάποιο άλλο κέντρο γενετικής).
-Δεν διαπιστώσαμε καμία διάθεση οικονομικής εκμετάλλευσης. Το κόστος που μας δώθηκε ήταν σημαντικά χαμηλότερο από τα υπόλοιπα κέντρα.

Ο κύβος ερρίφθη και η απόφαση είχε παρθεί. Η δεύτερή μας προσπάθεια θα γινόταν με αυτούς τους ανθρώπους κατόπιν δικής μας διεξοδικής αξιολόγησης και όχι όπως την πρώτη φορά στα κουτουρού πηγαίνοντας κάπου απλά από σύσταση γνωστού.

Τους ειδοποιήσαμε ότι θα συνεχίσουμε μαζί τους, πήγαμε εκεί και υπογράψαμε τα χαρτιά ώστε να πάρουν τα κατεψυγμένα έμβρια από το κέντρο του Χ (τα έμβρια μεταφέρονται με...ειδικό courier) πήγα και από το κέντρο του Χ να τους εξοφλήσω για την ως τότε κρυοσυντήρηση των εμβρίων (για άλλη μια φορά μου πιάσαν τον κώλο αλλά θα ήταν η τελευταία) και χάρηκα ιδιαιτέρως που ήταν η τελευταία φορά που θα πάταγα το πόδι μου εκεί.

Δώσαν πρωτόκολο στη γυναίκα μου με φάρμακα ώστε να ετοιμάσουν την μήτρα για την εμφύτευση. Η διαδικασία με κατεψυγμένα είναι εξαιρετικά απλούστερη και ευκολότερη από την πρώτη φορά που θα γινόταν ωοληψία...ούτε ενέσεις ούτε τέτοια πράγματα.

Αν και όπως είπα το κέντρο αυτό δεν είχε δώσει έμφαση σε άλλους παράγοντες (π.χ. ανοσολογικό) εμείς με δική μας πρωτοβουλία κάναμε τις ανοσολογικές εξετάσεις (που μας είχαν συστήσει 2 από τα άλλα κέντρα) ώστε να έχουμε καλύψει κι άλλον έναν πιθανό παράγοντα, έστω και για την ιδέα. Οι εξετάσεις δεν έδειξαν κάποιο πρόβλημα εκεί. Απλά στα όρια ήταν οι τιμές των natural killers κυττάρων, πράγμα όμως που δεν εξηγούσε την πρώτη αποτυχία. Αναφέραμε τα αποτελέσματα στον κο Α και έκανε στη σύζυγό μου μια ένεση κατασταλτική λίγο πριν φτάσει η ημερομηνία της εμβριομεταφορά. Πιστεύω ότι της την έκανε πιο πολύ για την ψυχολογία και για να της φύγει η ιδέα, παρά γιατί έβλεπε κάποιο πρόβλημα.

Στα τέλη του Οκτωβρίου ήρθε ρολόϊ η περίοδος της γυναίκας μου (χάρη στις συμβουλές που της είχε δώσει ο κος Α) και το πρωτόκολλο ξεκίνησε με μια νέα -αλλά συγκρατημένη αυτή τη φορά- αισιοδοξία και ελπίδα....Και εδώ να προσθέσω ότι μετά από το πρώτο μας πάθημα αυτή τη φορά δεν είχαμε πει τίποτα σε κανέναν. Ούτε καν σε γονείς και αδέλφια.

Περίπου στις 10 Νοεμβρίου την βρήκαν σχεδόν έτοιμη για την νέα εμβριομεταφορά. Με ρωτήσαν πόσα έμβρια να αποψύξουν από τα 18 για τη νέα προσπάθεια και τους είπα τα μισά. Δεδομένου ότι η στατιστικές μας να είναι ένα έμβριο κατάλληλο (υγιές) για εμβριομεταφορά ήταν 1 στα 3 βάση του χρωμοσωμιακού μου προβλήματος, σκέφτηκα ότι από τα 9 αν 6 επιβίωναν της απόψυξης (δεν επιβιώνουν όλα), θα βρεθούν στατιστικά 2 έμβρια υγιή για εμβριομεταφορά που είναι καλός αριθμός. Αν τα αποψύχαμε όλα και βρίσκαν πχ 4 ή 5 υγιή, θα πηγαίναν κάποια χαμένα καθώς επιτρέπεται εμβριομεταφορά μέχρι 3 εμβρίων.

Οι γενετίστριες επέμειναν να αποψύξουμε περισσότερα καθώς φοβότουσαν την πιθανότητα ατυχίας (η στατιστική δίνει μια πιθανότητα και το 1 στα 3 δεν ήταν εγγυημένο) και έτσι καταλήξαμε να αποψύξουν 10 και να μείνουν τα υπόλοιπα 8 στην κατάψυξη.

Την επόμενη μέρα μας ειδοποιήσαν ότι 10 στα 10 είχαν επιβιώσει της απόψυξης, γεγονός που αποδείκνυε μεταξύ άλλων την εξαιρετική δουλειά που είχαν κάνει οι εμβριολόγοι στο κέντρο του Χ (να θυμίσω ότι οι εμβριολόγοι ήταν άψογοι). Δύο μέρες μετά όμως τα 2 από τα 10 είχαν σταματήσει να διαιρούνται κυτταρικά και δεν μπορούσαν να προχωρήσουν. Και πάλι οι υπολογισμοί μου ήταν σωστοί: είχαν μείνει 8 ζωντανά και καλά έμβρια στα οποία έγινε βιοψία. Στατιστικά περιμέναμε 2,67 στα 8 κατάλληλα για εμβριομεταφορά, δηλαδή 2 ίσως και 3 αν είμαστε λίγο τυχεροί.

Μας ενημερώσαν ότι θα κάναμε την εμβριομεταφορά την Κυριακή 16 Νοεμβρίου που θα έχουν τα αποτελέσματα αλλά να είμαστε σε ετοιμότητα γενικά γιατί μπορεί τα αποτελέσματα να βγουν νωρίτερα. Περιμέναμε έτσι άλλες δυο μέρες ανυπόμονα να δούμε τι μας επιφυλλάσσει η τύχη ή η μοίρα, ότι προτιμάτε...

σας παρακαλώ μπορουμε να γνωρίζουμε ποιο κεντρο ειναι αυτο; ειναι σημαντικο καθως έχουμε διαπιστώσει το ιδιο φαινομενο απο «κακα» κεντρα και ψαχνουμε να βρουμε ενα καλο.